ในวันที่ฝนตกกับเด็กหลงทางแห่ง Shinjuku

ไม่ได้เขียนนานมาก ร่าง draff ทิ้งไว้ เกือบเดือน เหอๆ

วันนี้ฝนตก ไหลลงที่หน้าต่าง เธอคิดถึงชั้นบ้าง ใหมหนอเธอ .....

  ไม่ใช่เป็นเพราะอยากจะร้องก็ร้องหรอกครับ แต่ตอนนี้ฝนมันตกและรถก็ติดไม่แต่เฉพาะ
ที่เมืองไทยเท่านั้น ที่ญี่ปุ่นก็เป็นเหมือนกันครับ แต่ว่าติดน้อยกว่าอาจเป็นเพราะคนที่นี่เค้า
ใช้รถบนถนนน้อยกว่า เพราะที่นี่ญี่ปุ่นไม่ค่อยมีที่จอดรถฟรีเหมือนบ้านเรา จอดที่ไหนๆ
ก็เสียตังค์แทบทั้งสิ้น ไปเที่ยวห้างยังต้องเสียตังค์ค่าจอดรถกันเลย...

   เฮ้ย...นั่น เด็กแว๊นญี่ปุ่น แต่เด็กแว๊นทำไมแม่งเป็นผู้หญิงหว่ะ โครต xxx เลย ถ้านึก xxx ไม่ออก
ผมก็จะบอกให้ว่า เธอขับรถมอไซด์คันยาวๆใหญ่ๆคล้ายๆ ยานอวกาศในหนังสงครามจักวาล 
ไม่ใช่ wave หรือ mio แต่งเครื่องทำท่อแบบที่บ้านเรานิยมกัน และก็ถ้าขับก็ถูกใจผมสุดๆ เพราะ
ว่าเธอนนอนขับ เด็กแว๊นบ้านเรานอนควั่มขับ แต่เธอนอนหงายขับ !!! ไม่ต้องแปลกใจไปหรอกครับ
เพราะรถเค้าออกแบบมาให้ขับในลักษณะนี้จริงๆ แทบจะหงายหลังนอนขับกันเลย ที่สำคัญเธอนุ่ง
กระโปรงซะสั้นเลย ขับไปลมพัดโกรกเข้าไปเต็มๆ เสียวไส้(แทน)จริงๆ (อยากกลับไปดูอีกรอบจัง)

   ก็อย่างที่บอกนั่นแหละครับ ตอนนี้ฝนกำลังตกทำให้รถไปถึงที่หมายคือ Shinjuku Sta.
ช้าไปร่วมๆ 10 กว่านาทีเลยทีเดียว แผนการทุกอย่างของวันนี้ถูกเตรียมอย่างดี ตั้งแต่อยู่บนรถ
วันนี้เราจะเข้าพักกันในโรงแรม Capsule กันในย่านมหานครที่ไม่เคยหลับอย่าง Shinjuku
หลังที่จากอาบน้ำแล้วเราก็จะออกท่องราตรีกันในคืนนี้ 
   พอออกมาจากสถานีขนส่ง สิ่งที่สำคัญก็คือแผนที่ ซึ่งหาได้ตามถนน หรือหัวมุมได้ทั่วเมือง ฉะนั้น
ใครที่คิดว่าตัวเองแน่ๆ แต่ถ้ามาอยู่ที่นี่หละก็ สาบานได้เลยว่าคุณก็ต้องใช้มันเหมือนกับคนที่นี่ และก็
ขนาดว่ามีแผนที่แปะอยู่ตามท้องถนน ก็อาจทำให้งงได้ อยู่ไหนกัน(วะ)ไอ้เจ้าร้าน mister donut เดินหา
อยู่หลายรอบก็ยังหาไม่เจอ สรุปว่าผมเดินถนนผิดเส้น ก็เลยต้องเดินหาใหม่อีกรอบ ในที่สุดผมก็เจอแล้ว
อยู่ที่นั้นเองร้าน  mister donut ที่ว่า ส่วนเจ้าโรงแรม Capsule ก็คงอยู่ไม่ไกลนัก  อาบน้ำซักที
ตัวชื้นไปหมดแล้ว กินข้าวนอนเล่นซักพัก ออกท่องราตรี
   แต่ก็อย่างว่าแหละครับ ความเป็นจริงมักจะโหดร้ายเสมอ หนึ่งรอบ สองรอบ สามรอบ สี่รอบ
ห้ารอบ เป็นสิบรอบ.... สำหรับการเดินหาเจ้าโรงแรม Capsule ที่ว่า มันอยู่ที่ไหนฟะ
ไอ้โรงแรมนี้ ไม่เห็นมันจะมีเลย ไม่มีจริงๆสำหรับเจ้าโรงแรมที่ว่านี้ ถนนทั้งเส้นเห็นมีแต่รูปผู้หญิงเต็มไป
หมด แล้วก็ร้านอะไรก็ไม่รู้ มีแต่ภาษาญี่ปุ่นยุบยับไปหมดๆ เหนื่อยก็เหนื่อย หิวก็หิว เพลียก็เพลีย
ที่นี่ไม่มีที่ๆ ผมคุ้นเคยอย่างสวนสาธารณะตั้งอยู่เลย เก้าอี้สำหรับนั่งพักก็แทบจะไม่มีเลย
นี่แหละคือ มหานครอย่าง Shinjuku ...
  พอมารู้สึกตัวอีกที เกือบสองทุ่มผมใช้เวลาไปร่วม 3 ชม.สำหรับการเดินหาโรงแรม ไม่มีแผนสองสำหรับ
โรงแรมในละแวกใกล้เคียง เปลี่ยนแผน ต้องหาที่นอนใหม่ไม่ไหวแล้ว พรุ่งนี้มีภาระกิจสำคัญที่สำคัญที่
สุดสำหรับการเดินทางมาที่นี่ในครั้งนี้รออยู่
  ตอนนี้ผมเข้าตาจนอย่างสุดๆแล้วถึงแม้ผมจะเดินออกมาจากใจกลางของชินจูกุแล้ว ผมก็ยังหาที่สำหรับ
นอนยังไม่ได้ ฝนตกลงมาไม่หยุดซักที และเหมือนว่ายิ่งดึกมันก็ยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ทำไมมันเป็นอย่างนี้
วะ ไม่ว่าไปตาม ศาลเจ้า สวนสาธารณะที่ต่างๆ สนามเด็กเล่น ที่ต่างๆเหล่านี้มันใช้นอนไม่ได้ เพราะมาน
ไม่มีหลังคาสำหรับกันฝน และที่สำคัญประการหนึ่งถ้าสังเกตุให้ดี ที่เหล่านี้เค้าจะไม่มี homeless
มืออาชีพเลย ผมเดินออกหาที่นอนไปเรื่อยๆ ทำไมมันถึงลำบากอย่างนี้ผมนึกในใจ นี่ตรูเก็บตังมาลำบาก
หรอวะเนี่ย ไอ้ครั้นที่จะไปนอนตามโรงแรมทัั่่วไปก็ใช่เรื่อง เพราะราคาขึ้นหลักหมื่นเยนต่อคืนเลยทีเดียว
  ระหว่างเดินหาไปเรื่อยๆผมก็มองดูนู้นดูนี่ไปเรื่อยๆ ตอนแรกผมคิดว่าจะแอบเข้าไปนอนในอาคารก่อสร้าง
แต่ว่ามันก็เปียก จนสุดท้ายผมก็มาหยุดที่ศาลเจ้าในชุมชนแห่งหนึ่ง เอาวะนั่งหลบฝนตรงนี้เอามันให้ถึงเช้า
ไปเลย แต่ว่านั่งได้ 20 นาทีก็ง่วงจนทนไม่ไหวแล้ว พื้นที่นี่ก็เป็นดิน จะกางถุงนอนยังไงวะ และยังมีคนเดิน
ไปเดินมาอีก จะนอนก็อายเค้า แต่ว่า มันถึงขีดสุดจริงแล้วๆ ผมตัดสินใจเดินเข้าไปในชายคาศาลเจ้า
ซึ่งข้างในน่าจะเป็นบ้านของคนที่ดูแลที่นี่ เพราะผมเห็นที่ประตูมีกริ่งอยู่ด้วย เอาไงเอากันวะ 5 ทุ่มกว่าแล้ว
ผมจัดการกางถุงนอนในซอก บันไดเล็กๆใกล้ๆกับกล่องไม้ขนาดใหญ่ ผมยังได้ยินเสียงคนอยู่ข้างใน ถ้า
เค้าออกมาจะเป็นไงวะ จะโดนตำรวจจับส่งกลับบ้านรึเปล่า แล้วถ้าผมหลับไปมีผู้หวังดีโทรแจ้งว่าพบศพล่ะ
ช่างมันเว้ย ขอให้เช้าก็พอ ขอให้ถึงพรุ่งนี้ ขอนอนเอาแรงหน่อยเถอะ... แต่ว่าตอนนี้คิดถึงบ้านจังเลย 

ปล. ที่นี่ผมไม่ได้ถ่ายที่นอนมาให้ดูเพราะมันยังมืดอยู่ เลยถ่ายแต่ไฟสองดวงหน้าศาลเจ้ามาแทน
เป็นที่ระลึก วันแห่งความลำบากอีกวันหนึ่ง ...