บันทึกลับ ภารกิจเดินพิชิตยอดดอย ตอนที่ 2

     ตีนดอยอินทนนท์ คือเป้าหมายของวันนี้ ผมตั้งใจจะไปนอนค้างคืนที่นั่น
วันรุ่งขึ้นจะได้ เริ่มออกเดินเท้าขึ้นดอยอินทนนท์ 

      ผมมีข้อมูลเกี่ยวกับตัวเมืองเชียงใหม่เต็มเอี๊ยดๆๆ แต่กลับไม่ค่อยมีข้อมูลการเดินทางเชิงลึก
เพื่อที่จะไปดอยอินทนนท์เลย เอาวะยังไงก็อย่ากลัวที่นี่เมืองไทย 555+ ประโยคนี้อีกแล้ว
      ออกจากตัวเมืองเพื่อที่จะเดินทางออกไปอำเภอจอมทาง อาจใช้เวลาเดินทางร่วมๆหนึ่งชั่วโมง
ซึ่งจัดว่าเป็นระยะทางที่ค่อนข้างไกล จากเมืองใหญ่สู่เมืองเล็ก จากเมืองเล็กสู่ทุ่งนา จากทุ่งนา
สู่เมืองเล็ก จากเมืองเล็กสู่หมู่บ้าน วิวตลอดสองข้างทางเป็นเช่นนี้สลับกันไป อ๊ะ ๆๆ ช้างเผือก
เอ้ยๆๆ ช้างเผือกแฝด เฮ้ยๆๆลูกช้าง ไม่ต้องแปลกใจที่ urumi เพ้อตลอดทาง ทนหน่อยนะครับ
คนเพิ่งเคยมาครั้งแรก  เอ้ยๆๆ ช้างกรูอยู่หนาย ๆๆๆ

      ค่ารถ 32 บาทจากเชียงใหม่สู่ตัวอำเภอจอมทอง ซึ่งท่ารถจะจอดอยู่ที่พระธาตุจอมทอง
ซึ่งมองเห็นตัวองค์พระธาตุขนาดใหญ่ ผมไม่ได้มาไหว้พระ ผมจะไปดูดาว
ดังนั้นผมจึงไม่ได้ไปสักการะทั้งๆที่นักท่องเที่ยวทั้งหลายกระทำกัน
  แต่ว่านะท่ารถที่อยู่ในเน็ตที่จะขึ้นดอยอยู่ตรงไหนหว่า หลังจากที่ใช้ปากถาม คนขับรถแถวนั้นแล้ว
ได้ผลว่า ไม่มีหรอกครับ เจ้ารถสองแถวที่ว่าน่ะ จากจอมทองสู่อินทนนท์
      เหวง นี่ คืออาการของนักเดินทางที่โดนข้อมูลเป็น เท็จหลอกลวง (ไม่เกี่ยวกับการเมืองนะคะ)
 เอาไงดีวะรู้งี้กรูลงตั้งแต่สามแยกจอมทองก็ดีหรอก

      ผมจึงต้องนั่งรถกลับไปที่สามแยกจอมทองอีกครั้ง ซึ่งนั่งย้อนกลับไปราวๆ 3-4 กม.ซึ่งก่อน
ซึ่งขนะนั้นที่ตรงนั้นแยกจอมทองกำลังมีงานผ้าพื้นบ้านพอดี เค้ามีขบวนแห่ชาวบ้าน มีเด็กนักเรียน
น่ารักเป็นดรัมอยู่ข้างหน้า แต่ว่าเวลาของผมมันเหลือน้อยแล้วอ่ะ ไม่มีเวลามาไขว้เขว หลังจากตุนเสบียง
พร้อมเครื่องดื่มเกลือแร่ และน้ำดื่ม
   และตอนนี้ ผมมีข้อมูลเพียงแค่ จากสามแยกจอมทองถึงยอดดอยระยะทาง 41 กม. 
     เกือบห้าโมงเย็นที่ผมเริ่มเดินจากทางเข้า ไม่มีข้อมูล ไม่มีสองแถวผ่าน มีแต่รถชาวบ้าน รถชาวเขา
รถของเขา รถของใครๆ แต่ไม่มีรถของผม ต้องเดินเท้าเท่านั้น ที่พักยังหาไม่ได้ มันจะอะไรกันนักหนา
ชีวิตกรู ไม่น่าเชื่อว่าชีวิตจะต้องมาตก ระกำลำบากตั้งแต่วันแรกเลย T T
    ผมเดินตามทางไปเรื่อยๆ รถที่ผ่านมาก็เริ่มน้อยลง พร้อมกับดวงอาทิตย์ที่กำลังจะเลิกงาน
" วันนี้นายจะไม่ทำโอหน่อยหรอ " ผมแอบถามดวงอาทิตย์ในใจ
" ไม่หรอกว่ะ ช่วงนี้หน้าหนาวกรูต้อง รีบกลับบ้าน " ( เพ้อขนาดหนัก - -" ) 
โอ๊ะตรงนั้นมีวัด เข้าไปถามดีกว่า
 "น้องครับว่าอีกนานมั้ย กว่าจะถึงด่านอุทยานด่านแรก" 
 "ประมาณ 30 กม.ครับ" เด็กนักเรียนคนนั้นตอบผม พร้อมด้วยคำตอบ ที่ถูกยืนยันอีกครั้งจากพระรูปหนึ่ง
ซึ่งไม่ต้องบอกว่าเป็นคนพื้นที่ อ้าวไหนแผนที่แม่มบอก 8 กม.ไงฟระ สงสัยจะโดนหลอกอีกแล้วกรู
    อยากจะร้องไห้ มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน ทำไมมันไม่เหมือนข้อมูลที่หาได้ในเน็ตเลยฟระ ข้อมูลแม่ม
หลอกลวงทั้งนั้น แล้วนี่จะทำยังไงดีฟระเนี่ย 
     ในบางเวลาที่เราอยู่บนหนทางที่ยากลำบาก มองไม่เห็นทางไปต่อข้างหน้า มองไม่เห็นที่พักพิง
มองไม่เห็นใคร ในเวลาที่เรากำลังสู้อยู่ด้วยตัวคนเดียว อาจจะมีทางอยู่แค่ 3 ทางให้เลือก
คือ กลับหลัง  หยุดเดิน  หรือเดินต่อ ในสถานะการอย่างนี้ ผมเลือกที่จะเดินต่อไปข้างหน้า
คำว่าไปตายเอาดาบหน้า คือคำที่ผมท่องไว้ในใจ ตลอดเวลาที่เดิน
เอ " แต่ว่ากรูไม่มีดาบนี่หว่า ข้างทางแม่มก็เป็นป่า "
สงสัยจะได้ตายเอาข้างหน้าจริงๆ - -
     นับว่าโชคยังดี ผมเริ่มมองเห็นป้าย รีสอร์ท ประปรายแล้ว อีก 3 กม. อีก 4 กม.
มีสองที่ จดๆเบอร์โทร เอาไว้ตอนแรกกะว่าจะไปขอกางเตนท์นอนตรงด่านเก็บตังค์
สงสัยจะเสียเงินหนัก ตั้งแต่วันแรกเลยหรอฟระ เอาวะเสียตังค์ดีกว่าเสียตัว เอ้ยเสียชีวิต 
  แม่มเอ้ย!! คนแถวนี้ ไม่มีใครจอดรถถามกรูซักคำหรอว่าไปไหนขับผ่านไปมา หันมามองอยู่ได้
น้ำใจอ่ะมีมั้ย ( ไม่ยอมโทษตัวเองนะคนเรา ปากอ่ะมีมั้ย ) เอาวะใกล้ถึงรีสอร์ตข้างหน้าแล้ว
คืน 500-600 ก็เอา และแล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น มีรถปิ๊กอัพ isuzu สีฟ้าคันหนึ่งค่อยๆ
ชะลอความเร็ว แล้วจอดอยู่ข้างหน้าห่างออกไป ราว 20 เมตร และแล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งลงมา
หน้าตาออกแนว ...หน่อย ในจังหวะแรกผมถึงกับผงะ น้องจะไปไหน ผมก็ทำใจดีตอบออกไปว่า
" ผมจะไปด่านอุทยานด่านแรกอ่ะครับ อีกใกลมั้ย" 

"อีกประมาณ กิโลกว่าๆ ไปด้วยกันกับพี่ไหมพี่จะ ไปทางนั้นพอดี "

ชั่วโมงนี้ผมต้องการข้อมูลเพื่อที่จะทำภารกิจให้เสร็จสิ้น จะต้องตัดความกลัวทิ้งไป
ใจดีสู้เสือ เพื่อภารกิจ เพื่อภารกิจ ....
    " ไปครับพี่ ขอติดรถไปด้วย " 
ใครจะรู้ว่า ผู้ชายคนนี้จะทำให้ผม ได้เรียนรู้อะไร ที่จะจดจำตลอดไป.... 

ปล.เชื่อมั้ยครับ ตอนไปญี่ปุ่น ผมรู้สึกว่าข้อมูลที่หาได้ มันแน่นอนและดีกว่า
เที่ยวเมืองไทยเยอะมาก .