ไป ปายย

   ไม่ได้ไล่คนอ่านให้ไปไหน แต่จะชวนไปเที่ยวเมืองปายต่างหาก

    จากสามแยกจอมทองเราก็ขึ้นรถสองแถวสายเดิมคือ เชียงใหม่ - จอมทอง เพื่อที่จะกลับไปยัง
ตัวเมืองเชียงใหม่ และเจ้ารถสองแถวสายนี้ก็จะพาเราไปส่งที่ขนส่ง ช้างเผือก แต่ยังไม่ใช่ครับ
เป้าหมายจริงๆสำหรับการต่อรถไปปายคือ ขนส่งอาเขต จากที่ขนส่งช้างเผือกให้หาสองแถวแดง
ที่อยู่ในขนส่งนั้นแหล่ะครับ จะมีคิวรถอยู่ ให้ถามเค้าว่าไป อาเขตรึเปล่า และเท่าไร (สำคัญ) และ
ให้มองหารถที่มีผู้โดยสารนั่งแล้ว เท่านั้นนะครับ กันโดนเหมาจ่ายกับเรา แต่พอวิ่งไปซักพักรับคนเพิ่ม
แถมเราต้องจ่ายในราคาที่ตกลงไว้อีก 

   รถออกบ่ายสอง แต่มาถึงเที่ยงนิดๆ คำแนะนำสำหรับการเดินทางไกล ให้หาอะไรใส่ท้องไว้นะครับ
อย่าปล่อยให้ท้องว่าง เพราะมันจะทำให้เราเกิดอาการเมาพาหนะ และที่สำคัญให้งดแอลกอฮอล์ด้วย
นะครับเพราะนอกจากจะทำให้ เมาเหล้า อาจจะมี อาการเมารถแถมอีกด้วย - -"

    รถที่จะไปปายมีสองประเภทครับ คือ รถบัสธรรมดาขนาดใกล้เีคียงรถมินิบัสที่วิ่งในกรุงเทพฯ
และก็รถตู้ปรับอากาศ ซึ่งจองตั๋วได้จากที่เดียวกัน สนราคา ค่าโดยสาร รถธรรมดาก็ ราคา 72 บาท
ส่วนรถตู้ปรับอากาศจะอยู่ที่ 150 บาท ใช้เวลาต่างกันราว 1 ชม.นิดๆ ( สามารถใช้บัตรลดราคาที่ทำไว้
กับ กห. ลดราคาค่าโดยสาร ธรรมดาจาก 72 เหลือ 36 บาทได้อย่างไม่น่าเชื่อ แต่ไม่สามารถใช้กับรถตู้
ได้นะครับ ) 

    ส่วนสภาพรถ ให้นึกถึงมินิบัสเก่าๆที่สุด ในกรุงเทพฯ ก่อนที่จะเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีชมพู แทนนะครับ
แต่คันนี้มันเป็นสีส้ม และก่อนขึ้นรถให้ดูเวลาดีๆนะครับ เพราะมันมีสองสายที่ใช้ ชานชาลาเดียวกัน
คือ เชียงใหม่ - ปาย - แม่ฮ่องสอน  กับ เชียงใหม่ - แม่สะเรียง - แม่ฮ่องสอน ซึ่งผมได้ยินคำร่ำลือมาว่า
ไอ้สาย แม่สะเรียงนี่วิ่งกันข้ามวันข้ามคืนข้ามวันกว่าจะถึงที่หมาย เพราะมัันไกลมากกก และที่จะบอกคือ
ผมเกือบนั่งรถผิด โชคดีที่วันนั้นคนเยอะ เลขที่นั่งมันทับกันเลยทำให้รู้ว่าผมนั่งผิดไม่งั้นป่านนี้ คงมีคนได้
กินกล่ำปลีที่ อูรูมิจังเป็นคนปลูกแล้ว 555+

    บนรถตู้ผู้โดยสารส่วนใหญ่จะเป็นชาวต่างชาติ และ ชาวไทย ส่วนรถธรรมดา จะเป็นต่างชาติและ
ชาวไทย(ภูเขา) เสียเป็นส่วนใหญ่ บางทีที่นั่งข้างๆคุณอาจไม่ใช่ ฝรั่งมังคุด ไม่ใช้แม้วหรือม้ง แต่มันคือ
ลูกชิ้นครับ ที่ปายเค้าใช้ส่งเสบียงอาหารไปกับรถโดยสารแบบนี้แหล่ะนะ - -"

    ถ้าคุณเคยเห็นรถบัสธรรมดาสีส้ม หวานเย็นล่ะก็ มาที่นี่คุณคิดผิดครับ ไม่น่าเชื่อไอ้รถเก่าๆขนาดนั้น
ผมว่ามันวิ่งได้ 130 อัพ เพราะนึกว่านั่งรถแข่ง แซงทุกคัน มั่นใจทุกโค้ง (ที่ราบ) รถใช้เวลาเดินทางราวๆ
3 - 4 ชม.นะครับ แล้วแต่จำนวนน้ำหนักบนรถ และรถมันจะมาวิ่งช้าก็ตอนที่อยู่บนเขาล่ะครับ ช้ามากๆๆ
แถมทางยังโค้งได้น่ากลัว เพราะมันโค้งแบบ S + S +S นี่ถ้าคนขับหันไปตีเทนนิส ถ้าจะเสริพ S ได้หลาย
      สภาพเส้นทางเป็น ป่าที่ถูกสวมกอดด้วยภูเขาแถมทางลาดชันยังพยายามมาขี่คออีก แผงกันถนนก็ไม่มี
ไม่อยากจินตนาการถ้ามีผมพลาดตกลงไปบางจุด ก็คงไม่ได้มานั่งพิมพ์อยู่ตรงนี้หรอกครับ 
      ระหว่างทางจะมีที่จอดรถมี ร้านอาหาร และห้องน้ำ ถ้ารถมาจอดจุดนี้ให้พึงละลึกไว้ว่า คุณได้เดินทาง
มาถึงครึ่งทางแล้วนะครับ 

       เขาว่ากันว่าการเดินทางมักมีเรื่องตื่นเต้นเสมอๆ โดยเฉพาะการเดินทางครั้งแรกๆ ดังนี้ 
 สิ่งที่เกิดขึ้นนี้เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง โปรดใช้ วิจรณญานในการอ่าน -*-

       บนรถหวานเย็นสาย เชียงใหม่ - ปาย - แม่ฮ่องสอน ถัดไปข้างหน้าผมสองเบาะ มีผู้หญิงคนหนึ่ง
อายุราวๆ สิบปลายๆ หรือ ยี่สิบต้นๆเธอ ไม่ได้นั่งอยู่ที่เบาะครับ ผมมองไม่เห็นเธอมาพักใหญ่แล้ว
เธอหายไปไหนวะ อ๋อเธอนอนราบไปกับพื้นเบาะนั่นเอง แต่ว่ามันไม่จบแค่นี้เรื่องที่น่าตื่นเต้นคือว่า
เธอนอนไปได้ซักพักใหญ่ เด็กรถที่คอยแอบมองเธอยู่จนผมสังเกตุได้ เค้าได้เดินไปที่เก้าอี้ของหญิงสาว
คนนั้นซึ่งหลับอยู่ แล้วเด็กรถคนนั้นก็....... 

      ตื่นๆ เด็กรถคนนั้นพยายามปลุกผู้หญิงแต่ว่าเธอคนนั้นกลับไม่ตื่น เขาพยายามปลุกเธอจนเสียงดัง
ลั่นรถแต่เธอไม่มีทีท่าว่าจะตื่น เอาล่ะเว้ยยยย ซวยแล้ว ผมนึกในใจ คนในรถต่างแตกตื่นแต่ไม่รู้ว่าเค้่า
จะนึกในใจเหมือนผมรึเปล่าแต่ผมแน่ใจว่ามีอยู่สองคนที่นึกเหมือนกันผม คือ คนขับรถและเด็กรถ
จากหนึ่งคน กลายเป็นสองคน สามคนสี่คนจนกลายเป็นเกือบทั้งคันรถที่ช่วยกันปลุกเธอคนนั้นและคอย
เอาใจช่วยให้เธอตื่นขึ้นมา   ... ลืมตาแล้ว ผมโล่งอก คนในรถคงไม่ต่างจากผมเท่าไร แต่ว่าสภาพเธอ
กลับดูแย่มากๆ เธอลืมตาไม่ค่อยขึ้น ดูเบลอๆ คุยไม่รู้เรื่อง มาจากไหนก็ตอบไม่ได้ แถมคนขับยังดันพูด
ออกมาอีกว่าเคยมีคนตายบนรถสายแม่สะเรียงด้วย กุๆๆๆ นี่กุมาเที่ยวทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้
ถ้าคุณเป็นคนขับคุณจะทำอย่างไร ไปต่อ หรือกลับ 

    แต่คนขับทำท่าจะยังไม่ขับต่อไป และ จะพยายามทิ้งเธอลงที่สถานีตำรวจแห่งหนึ่งบนเขา แต่เธอ
ก็ไม่ยอมลงไป ทำให้รถต้องจอดอยู่พักใหญ่ ...

     แต่ว่าในวิกฤตย่อมมีพระเอกมากอบกู้ พระเอกคนนี้ไม่ได้หล่อเหมือนแบรดพิต คีอานูรีฟ แต่เป็น
คนอายุราวๆ 50 ปลาย 60 ต้น ไว้หนวดยาวรุงรัง แถมแกยังใช้โรลออนกลิ่นละมุดอีก กุๆๆๆ
      พระเอกของเราคนี้ เดินเข้าไปกระชากผมผู้หญิงคนนั้นขึ้นมาแล้วลากไปตามตามพื้นรถ
พร้อมกับถีบร่างเธอลงจากรถ ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของ ฝรั่งมังคุด ม้งและแม้ว โอ้ววโน กรี๊ดๆๆ .....

      พิมพ์มาตั้งเยอะจะบอกว่าผมล้อเล่น จริงๆแล้ว ลุงแก้แค่กระชากผมเธอคนนั้นขึ้นมา แล้วก็นวดที่
ผมเธอพร้อมกับเอายาดมที่ผมเตรียมไว้ใช้เผื่อ อ๊อก (แต่ไม่อ๊อก) ให้ดม ลุงแกพูดออกมาเป็นภาษาที่
ฟังดูรู้ว่าไม่ได้เกิดและโตที่กรุงเทพฯ บอกว่าต้องนวดหัวให้เลือมันไหลเวียน ลุงนวด เราเอาใจช่วย
จนในที่สุดเธอก็คุยรู้เรื่องจนได้ เธอบอกว่าจะลงที่ปาย ที่เดียวกับผม ลุงแกบอกว่า อีหนูนี่เมามาก่อน
ทำให้เป็นแบบนี้ ฉะนั้น อย่าเอาแอลกอฮอล์เข้าท้องนะครับ มันอันตรายเวลาขึ้นเขา อากาศมันยิ่งน้อยๆ
แค่นี้ก็ทำให้ร่างกายลำบากพออยู่แล้วว อย่าไปเพิ่มภาระให้ร่างกายอีกเลย 

    กว่าจะถึงปายก็เกือบห้าโมงกว่า ที่นี่ที่ไหน ดูสับสนวุ่นวายไม่เบา บรรยากาศคล้ายๆกับข้าวสารในมุม
เงียบๆ ถนนเริ่มมีร้านขายของแล้วล่ะ คนเริ่มออกมาเดินเที่ยวเล่น รถวิ่งเข้าไปในถนนแคบๆของตัวอำเภอ
ปาย แหวกฝูงชน แหวกผู้คน แหวกร้านค้า รถวิ่งช้า ชีวิตรอบๆข้างก็เคลื่อนไหว ช้าบ้างเร็วบ้าง ตามจังหว่ะ
ในหัวใจของแต่ละคน เอาล่ะถึงที่หมายแล้ว ผมจะเดินทางไปทางไหนต่อดีเนี่ย ...
   หาที่พักก่อนดีกว่า ที่นี่มีที่พักมากมาย ขอตัวไปหาที่พักก่อนนะครับ ^ ^

ไปขโมยรูปชาวบ้านมาครับ ไม่มีรูปที่ปายมาเลยอ่ะ 

เลียนแบบ ปาย อิน เลิฟ เลยนะเนี่ย ^ ^

 72 บาท ลด เหลือ 36 บาท เจ้าค่ะ 

นั่งไม่สบายแต่ได้ บรรยากาศ ฝุ่น แถม
ด้วยกลิ่นไอแม่ฮ่องสอนเต็มๆนะครับ 

รูปนี้ก็แต๊บมาจาก ท่านกุเหมือนเดิม - -

ปล.ไปปายเสียดายไม่ อ๊อก 762 โค้งไม่ทำให้นำพา เสียดาย ยาดม ยาลม ยาหม่อง ถุงก๊อปแก๊ปไม่
ได้ใช้เลย 555+ แบบ ทำอาชีพที่เค้าว่ากันว่า คอและตับแข็งมากที่สุดในประเทศไทย . แต่เค้าไม่ดื่มนะ ^ ^

ปล.2 มาปายตามคำเชิญชวนของพี่สาวคนหนึ่ง นะเนี่ย .